1+1=11 wanneer liefde telt

Vrouwen. Liefde. Muziek. Onlosmakelijk zijn zij voor mij met elkaar verbonden. Zie ik een mooie aantrekkelijke vrouw lopen, dan kan het fabeltje van liefde op het eerste gezicht voor mij gelden en hoor ik de hymnes van merels en eksters als de muze van Erato.

Bij mij gaat het altijd zo. Oké, natuurlijk gaat niet ieder gevogelte als een monikkenkoor hetzelfde deuntje ophoesten zoals gebeurt in Disneyfilms, maar er is altijd muziek in het spel. Hetzij het uit mijn mp3-speler komt of door straatmuzikanten die hun best doen om eindelijk ontdekt te worden. De mix van drums, gitaarrifjes en smooth baslijntjes zorgen dat zulke momenten iets extra’s hebben. Iets speciaals. Iets dat niet zo simpel is uitgelegd als dat 1 plus 1 elf is. Maar ik heb wel gemerkt dat het werkt. Er zijn bepaalde onderdelen van het leven die makkelijker verlopen door het te combineren met muziek. Wat dacht je bijvoorbeeld van fitness? Zonder die mix van trance, jumpstyle en hardhouse is mijn energiepijl te vergelijken met een suikerpatient verslaafd aan een Atkins-dieet. Stilzitten is maar lastig met die takkeherrie en ik begrijp daarom goed waar dat gespring voor is. Muziek zorgt bij mij voor dat kleine beetje extra. Dat opstapje dat ik nodig heb om een dame langer na te kijken en wellicht er zelfs voor kan zorgen dat ik verlegen een babbeltje met haar ga maken.

Laatst bewees deze theorie zichzelf weer. Ik stond rustig in de stad te wachten op een vriend terwijl de hemel gretig de regen met bakken op de straatstenen liet kletteren. Terwijl ik droog onder mijn paraplu op de markt stond en mijn mp3speler voluit had aanstaan, staarde ik een beetje naar mijn stadsgenoten. Hoe zij doordrenkt door de stad slenterden en hun handen boven hun hoofd hielden alsof dat de regen zal tegenhouden. Ongeduldig keek ik om mij heen om een glimp op te vangen van mijn afspraak. Na een minuut of vijf zag ik plots een meisje links van me uit haar huis stappen. Ondanks de slechte weersomstandigheden had ze die ochtend toch besloten om haar zomercollectie uit te proberen. Een niet al te slimme keuze, want ze had geen paraplu mee en had ook geen jas aan. Alleen zwarte hoge hakken, een zwarte rok en een bordeaux-rood topje daarboven. Haar kastanjebruine krullen die tot haar schouders reikte beschermde ze met een krant boven haar hoofd. Niet echt charmant, maar wel schattig. Echt een meisje om aan te spreken wanneer het juiste nummer aanstaat.

Ze liep richting mijn kant en terwijl ik haar tegemoet staarde skipte ik met mijn mp3-speler van nummer. Terwijl Jay Dilla snoeihard uit mijn koptelefoon knalde leunde ik heel nonchalant met mijn rug en één been tegen de muur. Zij stuntelde wat met haar krant, bleef met haar hak haken tussen de stenen en probeerde gracieus als een ballerina door te lopen. Op het moment dat zij en haar Telegraaf mij passeerde, staarde ik nog steeds en maakte we voor heel even oogcontact. Een zeer korte ontmoeting waarin zij mij trakteerde op een mooie glimlach en bewegende lippen waarna ze weer doorliep.

“Fuck, zei ze nou iets?”