Drie stuks voor een paar euro

De ideale vrouw tegen het lijf lopen… het zou je zomaar kunnen overkomen volgens sommigen. Het lot bepaalt de ontmoetingsplaats, de plek des onheils, waar je je hart kwijtraakt en als je niet oppast, ook niet meer terugvindt. In films wordt die shit altijd geromantiseerd. Van die gare chickflicks waar Greetje Hendrik ontmoet op de verjaardag van haar toekomstige ex en via een shitload aan goedkope escapades verliefd worden.

Ik geloof niet in die shit. Fuck dat. De ware vrouw moet je ontmoeten wanneer je boodschappen doet. Zodat ze meteen kan zien wat voor een schurfterige eikel je bent en hoeveel waarde je hecht aan de kwaliteit van je pleepapier. Zo hoort het. Dat scheelt een hoop rompslomp, misverstanden, tranen, teleurstellingen en andere dingen waar menig dame dol op is.

Een supermarkt zie ik als de ogen die de spiegel van haar ziel symboliseert. Met een blik in haar mandje kun je al meteen inschatten wat voor een persoon iemand is. Liggen er een hoop vetarme producten in? De vrouw die constant zeikt dat haar broek te strak zit, ondanks dat ze telkens een maatje kleiner koopt. Een sixpack Amstel, zak paprika chips en een voorraad diepvriespatat staan garant voor een vrouw waarmee je prima voetbal kan kijken, maar op haar 35e zal ze er niet meer uitzien. Ligt er camembert, stokbrood en een Zuid-Franse rode wijn in? Wees verstandig en maak direct rechtsomkeerts, of bereid jezelf voor op de verplichte chickflickmarathon tweemaal per week waarbij ze de complete zoenscène uit de Titanic in gebarentaal kan uitbeelden. En geloof me, ik heb het ze zien doen.

Hoe ik hierbij kom? Ik heb het laatst meegemaakt Het idee om even snel heen en weer te stiefelen naar de plaatselijke supermarkt veranderde in een half uur durende achtervolging. Geen idee hoe ik erbij kwam om te checken wat ze om de tien meter in haar mandje deponeerde, maar het intrigeerde me wel. Hetzelfde soort vlees, ook donkerbruin casinobrood… zelfs de belachelijk dure blikjes Mountain Dew gooide ze per zes in haar mandje.. Het was alsof ik mezelf zag rondwaggelen in een vrouwelijke vorm die meer bekijks trok van dames dan ikzelf in het dagelijks leven.

Op een gegeven moment, bij de fajita’s om precies te zijn, had ze me door.“Zeg meneertje, je mag me gerust kopiëren met de boodschappen, maar vertel me dan wel even welke ik hier moet pakken, want ik weet niet welke jij lekker vindt”. Ik kon niks anders doen dan wat woorden uitstamelen en naar een sausje wijzen. Met mijn kennis van de Mexicaanse cuisine is het nog slechter gesteld dan de rekentechniek van Ron Brandsteder. Het gesprek duurde daarom ook maar kort en eindigde met een “tot volgende week bij de diepvriespizza’s”.
Terwijl ze langzaam wegliep keek ik haar na in de hoop dat ze nog even achterom zou kijken. Natuurlijk gebeurde dat niet. Zulke dingen verwacht ik alleen maar omdat ik dat gewend ben door die indoctrinerende chickflicks. De komende week ga ik mijn smaakpapillen leren om de Italiaanse keuken te waarden. De Dr. Oetker diepvriespizza’s zijn in de aanbieding, drie stuks voor een paar euro.